Wpisy oznaczone tagiem "Eryka Trzewik-Drost"

Jadąc na początku września pociągiem do Warszawy, nagle usłyszałam telefon. Okazało się, że dostałam bardzo kategoryczną informację przy jednym z moich ogłoszeń: "To nie jest Stella". Łatwo się domyśleć, że dotyczyło to talerzyków deserowych, które tak miałam opisane, a do tego projekt przypisałam Janowi Sylwestrowi - Drostowi. Trochę się zdziwiłam, ponieważ mimo, że byłam pewna na 100% to jednak nagle zasiały się we mnie jakieś dziwne wątpliwości. Zapytałam więc: "To jest Stella. Ale dlaczego Pani tak uważa?". Po chwili dostałam odpowiedź: "Bo ja mam Stellę i ona inaczej wygląda". Informacja tak nie znosiła sprzeciwu. No cóż, i jak to jest naprawdę z tym wzorem? Kto i kiedy go stworzył? Pani następnie przesłała mi zdjęcie swojej Stelli i był to wzór taki jak poniżej czerwonej Stelli. Znałam go, także miałam go w sprzedaży, również w formie piętrowej patery na ciastka, która była niezwykle popularnym przedmiotem. W domu mówimy o tym wzorze "gorsza Stella", ale nigdy jakoś specjalnie się nad tematem tych różnic nie zastanawiałam. 

Czasem mówi się Igloo, czasem Cort. Sprzedawcy i znawcy designu używają przeróżnych nazw obiegowych, gdyż w katalogach często spotykamy jedynie liczby, i nie jest to też nic niezwykłego jeżeli chodzi o polski design czasów PRL. Co ciekawe w polskich katalogach szkła prasowanego jak HSG Ząbkowice, HSG Hortensja nie spotykamy autorów projektów. Taki był trend. Praca zespołowa, eksperymenty i wydaje się, że dopiero nasze czasy mocniej podkreślają indywidualny wkład w projektowanie. Stąd też często atrybucje bywają przeróżne, kopiowane, powielane czy też dorzucane na zasadzie zwiększenia wartości jeśli coś jest sprzedawane.

Mimo coraz większej dostępności źródeł i materiałów w internecie wciąż zdarzają się problemy z atrybucją przedmiotów. Czasem to kwestia nieuwagi, przepisania czyjegoś błędu, czasem pamięć płata nam figle, a czasem dodając znane nazwisko do innego projektu, ktoś liczy na szybszą sprzedaż. Dlatego jest takie zatrzęsienie ogłoszeń z Murano, Horbowym, Drostami, etc., które nie powinny być przypisane do tych projektantów, czy manufaktur. Powszechne jest także mylenie szklanych pater, które są przedmiotem tego tekstu, czyli Solaris Tapio Wirkkali, Amonitu Eryki Trzewik - Drost i patery z francuskiego Arcoroc. 

Czy warto kolekcjonować szkło?

Jeżeli lubisz przedmioty vintage, widzisz ich wyjątkowość - to warto. I nie piszę tego z perspektywy sprzedawcy, ponieważ sama zaczęłam kolekcjonować najpierw ceramikę, przede wszystkim mleczniki z czasów PRL, kilkanaście lat temu. Potem pojawiło się szkło, ceramika, małe porcelanowe filiżanki, a czasem przedmioty, które raczej nie spotkałyby właściciela.